وقتی رسیدیم به پارک یه جای خلوت پیدا کردیم و نشستیم هر دومون ساکت بودیم بهم گفت یه حرفی بزن ،میدونستم این سکوت خیلی واسش تلخه، همه وجودم شده بود یه بغض سنگین میخواستم خودمو کنترل کنم ولی نمیشد سرمو انداختم پائین و آروم گریه کردم دستمو گرفته بود و پشت سر هم میگفت ؛عزیزم، آروم باش.....

سرمو اوردم بالا باهمون بغض ازش پرسیدم؛ چقدر دوسم داری؟

با حیرت نگام کرد با همون حالت گفت؛ خیلی

با تردید دوباره پرسیدم خیلی یعنی چقدر؟

کمی سکوت کرد، نگاهمو برگردوندم، چند لحظه ای گذشت،حس کردم داره نگام میکنه ،همیشه نوازش نگاهشو حس میکنم، رومو برگردوندم

یه دفعه قلبم سنگین شد، اونقدر تند میزد که فکر کردم الان از جاش کنده میشه، هیچوقت اینجوری ندیده بودمش ،چشماش پر از اشک شده بود

صدام میلرزید گفتم نه،نه اگه اشکتو ببینم جیغ میزنم نه...

همینجور نفس نفس میزدم نمیخواستم مردی که اینقدر قوی و محکمه به خاطر حرفای بچه گونه من ... نه هرگز

باهمون حالت ازم پرسید؛ اندازش رو فهمیدی؟

همه ی صورتم خیس شده بود گفتم آره آره آره....

میگن تو اون دنیا آدم میتونه هر چی دلش بخواد داشته باشه

ولی من از خدا میخوام اونجا هم فقط تو رو بهم بده.....

خدایا

چگونه میتوانم وصف تورا بگویم تویی که منتهای جمالی

چون تحمل درک عظمتت را ندارم چگونه به نعمتهایت بنازم

من کوچک چگونه قادرم الطاف تورا سپاس گویم

تویی که بی منتهایی ومن حتی قادر به اندیشیدنت نیستم

در درونم تنها تو بودی و بس

من در تنهائیهایم تنها تورا داشتم که تنهائی مال توست...

تویی که بی هیچ نیازی همه را بی نیاز میکنی

به دنبال همتایم بودم

به دنبال آرامشی ژرف

من تنها او را می جستم که تو به من دادی

اگر یارای بیان داشتم و قدرت شکر

اگر در توانم بود که خداوندیت را بستایم

از اعماق وجودم فریاد میزدم

از اینکه روح الله را همسرم قرار دادی ممنونم

(همسرم روز میلادت هزاران بار مبارک)

دی ماه 86